“Do you see her much?”

Mridubala:

42 words!

Originally posted on Odds & Ends:

Do you see her much?”  She asked.

“Yes, every day!” He replied.

“Why you wanted to cheat me?” Her eyes were teary, face red.

“I didn’t!” He told.

“How come you say that?” She blurted.

“Because she is my mother!”

He choked.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Word Count:  42
In response to YeahWrite’s GargleBlaster grid #157 – Click on the image to see the other entries!

View original

When will I be loved?

Mridubala:

When will I be loved? – Daily prompt

Originally posted on Odds & Ends:

{In response to Daily  prompt}

I never had a clearer picture about this anytime before Daily Prompt asked me.

So here comes my answer. I believe I will be loved , once I become a published author, more precisely, a published short story author.
The world has enough novel writers, but not many short short writers.Writing brief and great, is both a pleasure and pain. And I love its beauty!
I am a big admirer of  Jamaica Kincaid’s style after reading her ‘Girl’.
One day, I would also be admired (no matter how small that lot is). They would enjoy and think about my stories.
And I would feel like heaven.
Recognition or material benefits? Never mind!
Being read is what any writer dreams, and by acceptance any writer is loved.

View original

~Transformation~

Mridubala:

Transformation-100 word story

Originally posted on Odds & Ends:

{100 word story in response to Photo prompt }

‘It was a palace!And after the war, it became a pyramid!’

As a child grandma’s depiction of our house amazed me.

Curiosity triggered me later.

‘You wouldn’t recognize anything there!’
Grandma warned. But I didn’t quit.

There the remains proved her right. With each moment, hatred towards the enemies rushed through my veins.

View of a chair with a folded tarpaulin, amidst the stubble.

A map it was. The names of the soldiers, their families and homes were legibly marked.

Some night,some soldier might have sat on that chair, and hoped of joining his family.

My hatred slowly,stiffly melted away.

View original

The Sepal

Mridubala:

The sepal-Short story

Originally posted on Odds & Ends:

The sepal couldn’t rest, how could she?

 She was curious and anxious for the petal babe sleeping inside her.

Feeling like a “big sister”, she took pride in protecting the little one.

She knew the petal babe was florid, but tiny then, and would be sleeping peacefully in her bosom. She felt motherly love for it. Being the haven for the petal babe, what an honour it was!

The sepal thought, “I have been guarding this lovely babe since some days now … tomorrow when it blooms in full, the world would be wondering to see the alluring and gleaming petal, they would behold that splendour with all their amazed eyes, they would feel glad about me too, because it was me who kept the petal safe for many days; What more I need to feel great!”.

Her dream delighted her.

It was a glorious spring morning, calm and cool…

View original 408 more words

Closure

Mridubala:

Closure-Short story

Originally posted on Odds & Ends:

The rain outside has stopped, but not the one inside me.

I have lost my identity, who was I?

I am a doctor, an eye specialist for the public. Yes I am!

I am the mother of my two kids, a 25 year daughter and 21-year-old son. Yes I am !

I am the wife of a famous cardiologist, the woman behind his success and his strongest support and love, as he often  tells his friends. Am I? I was doubtful.

I wasn’t even a bit doubtful about it, until today.

A month back my husband had met with a terrible accident. He had lost his memory. A heart-broken me prayed for him,  cared him like a babe, spoke to him, smiled to him and tried my best to bring him back some memory, but he stared me like we had never met.

I used to sit near the window outside his critical care…

View original 690 more words

സായൂജ്യം

Image

നെയ്‌ വിളക്കിന്റെ പ്രഭയിൽ എന്നത്തെയും പോലെ ഭഗവാനും ഭഗവതിയും  മിന്നിത്തിളങ്ങി.

ഭക്തൻ ഭക്തിയിൽ ആറാടി. സാത്വികനായി ജീവിച്ചിട്ടും ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ എല്ലാം മറന്നു.
നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു….അതാ ഭഗവാനും ഭഗവതിയും മനുഷ്യരൂപത്തിൽ തന്റെ മുന്നില് നില്ക്കുന്നു!
വാക്കുകൾ  കിട്ടാതെ വലഞ്ഞ ഭക്തൻ , മനസ്സില് ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ” എന്റെ മുറജപം മാത്രമെന്തേ അവിടുന്ന് കേൾക്കുന്നില്ല” എന്നു.
അത് മനസ്സിലായെന്ന പോലെ ഭഗവാനും ഭഗവതിയും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു, ഭക്തന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ  നിന്നും മറഞ്ഞു.
നിരാശനായ ഭക്തൻ വീടണഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് , പതിവ്  പോലെ, വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കളും ഇലകളും തെറുത്തു രണ്ടു മാല കെട്ടി, കോവിലിലേക്ക് ഓടി.
പോകും വഴിയെല്ലാം ഭാഗ്യം മാത്രം ഉള്ളവരെ  കുറിച്ചോർത്തു “….അവരുടെ  പ്രാർത്ഥന എങ്ങനെയാവും? അവരുടെ നിവേദ്യം എന്തായിരിക്കും ?”  എന്നൊക്കെ  ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി .
പെട്ടെന്ന് മുന്നിലെ വന്മരത്തിൽ  ഉള്ള വലിയൊരു കാക്കക്കൂട് കല്ലെറിഞ്ഞിട്ടെന്നപോലെ ഇളകി…വഴിയെല്ലാം കാക്കകൾ വൃത്തികേടാക്കി.
ചെളിപറ്റാതെ നടക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കവേ , ഭക്തന്റെ  രണ്ടു സംശയങ്ങൾക്കും ഉത്തരം കിട്ടി…
നിനച്ചിരിക്കാതെ, എവിടെ നിന്നോ വന്ന രണ്ടു വലിയ കാക്കകൾ  ഭക്തന്റെ കയ്യിലുള്ള രണ്ടു മാലയും റാഞ്ചി കൊണ്ടുപ്പോയി….
ഒടുവിൽ തന്റെ മുറജപം എത്തേണ്ട ചെവികളിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത കൊണ്ട് ഭക്തൻ  സായൂജ്യമടഞ്ഞു.